Resident Evil Village İncelemesi

0 15

Oyun dünyasının çeyrek asırlık çınarı Resident Evil serisinde bugüne kadar farklı konseptler denendiğini gördük ve bunların her biri de çalıştı. Her oyunuyla fanlarından tam not alan seri, 2017 yılına geldiğimizde ise Biohazard ile yeni bir cephe açmış ve yeni oynanış hali, serinin köklerindeki “Survival Horror” çeşidini daha fazla pekiştirmeyi başarmıştı. Daima gergin bir atmosfer, atmaktan çekineceğiniz adımlar ve çokça kan derken, bu kısımda orijinal bir aile ile tanışmıştık: Baker Ailesi ile. Yeni oyun da Biohazard’ın müsaadeden yola devam ediyor. Biohazard’da eşini bir halde Baker Ailesi’nden kurtarmayı başaran Ethan’ın sıkıntısı de o denli.

Resident Evil: Village, aslında Ethan için hoş başlıyor. Dulvey – Louisiana’daki Baker Çiftliği’nden kurtulmalarının 3 yıl sonrasını mevzu alan Village’ta, Mia ile Ethan’ın konutuna konuk oluyor ve bebekleri Rose ile tanışıyoruz. Bu keyifli günler ise kapıda Chris Redfield‘ın belirmesiyle bir çırpıda sona eriyor.

Ethan, gözlerini karlı bir ormanda kaza yapmış bir aracın yanında açıyor ve Rose’u bulmak için olan kıssası de böylelikle başlıyor. Bu ortada şayet Biohazard’ı oynamadıysanız endişelenmenize gerek yok. Oyunun içinde Biohazard’ın minik bir özet görüntüsü yer alıyor. Böylelikle öyküyü kaçırmıyorsunuz.

Resident Evil: Village, bir bakıma Resident Evil 4‘le de benzerlik gösteriyor. Leon’un kendini İspanyol köyünde bulması üzere Ethan da Village’ta onunla emsal bir yazgısı paylaşırken, bu kez ise sahneyi alıştığımız zombiler değil, Lycanlar açıyor. Lycanlar hakikaten korkutucu yaratıklar olsalar da, tek korkmamız gerekenler değil. Romanya’nın soğuk ve puslu ikliminde yolumuz “güzel” Lady Dimitrescu ve kızları ile kesişecek, Donna Beneviento ile kaygı dolu anlar yaşayacak, Salvatore Moreau ile midemiz ağzımıza gelecek, Heisenberg karşısında ne yapacağımızı şaşıracak ve köyün “anası” Mother Miranda ile yüzleşeceğiz.

Resident Evil: Village, karakter bakımından varlıklı olsa da, ne yazık ki karakter derinliği bakımından bir evvelki oyun olan Biohazard’ın yarattığı etkiyi sağlayamıyor. Bu oyunun en üzücü yanlarından biri olurken, endişe teması hakikaten had safhada işlenmiş. Bilhassa oyunun birinci 5 – 6 saatinin gerilim düzeyi hayli yüksek; attığınız çabucak her adımda yüreğiniz ağzınıza geliyor. Bunda kuşkusuz PlayStation 5’in 3D Tempest ses teknolojisinin de kıymetli katkısı var. Hele bir de oyunu bizim üzere Pulse 3D Wireless kulaklıkla oynarsanız, hakikaten de kimi sahnelerde çığlık atmanız kuvvetle mümkün. Bilhassa oyunun Donna Beneviento kısmında.

Elbette her Resident Evil oyununda olduğu üzere Village’ta da çözmemiz gereken bulmacalar var, lakin bunlar epeyce sığ, zorluk düzeyi düşük bulmacalar diyebiliriz. Bu bahiste biraz kolaya kaçmış üzere Capcom.

Öte yandan seriden alıştığımız üzere mühimmat problemi yaşıyoruz, lakin açıkçası bu dert, evvelki oyunlardan çok daha az ya da biz artık serinin tüm oyunlarını oynadığımız için bu hususta bir epey temkinliyiz. Çünkü oyun mühletince hiç cephanesiz kalmadık ve yeri geldiğinde ise leblebi üzere mermi yaktık.

Elbette bunun bir anahtarı, düşmanların zayıf taraflarını ve hangi silahtan daha fazla ziyan gördüklerini kestirmenizde yatıyor. Bir başka anahtar ise çevreyi düzgün dolaşmanızda, etraftaki mermileri, sıhhatleri ve bedelli eşyaları bulmanızda. Böylelikle mühimmat ezasını sıkıntısızca aşabiliyorsunuz. Öte yandan bulduğunuz bedelli eşyaları “minik dev” Duke‘a satarak ondan da cephane ve öteki araç gereçleri sağlayabiliyorsunuz. Lakin unutmayın ki Duke’ün elindekilerin de bir sonu var. Bu noktada craft sistemi devreye giriyor. Etraftan bulduklarınızla kendiniz de cephane geliştirebiliyorsunuz. Ha, bu ortada küçük bir tüyo: Etraftaki hayvanlara dikkat. Onları öldürdükten sonra çabucak Duke’a satmayın, tamam mı? Vakti gelecek…

Resident Evil: Village, kaygı ve aksiyon istikrarını çabucak hemen uygun biçimde oturtmayı başarmış olsa da, oyunun ilerleyen saatlerinde yerini daha fazla aksiyona bırakıyor. Bu durum, bilhassa oyunun birinci 5 – 6 saatinin durağan kaygı temasından keyif alanları üzebilir, çünkü bir müddet sonra nitekim de takır takır mermi saydırmaya başlıyorsunuz. Öte yandan silah mekaniklerinin düzgün kotarılmış olmasıyla keyifli de gelmiyor değil. Bilhassa Dualsense‘in uyarlanabilir tetik tuşlarının her silaha farklı reaksiyon göstermesi de bu keyfi katlıyor. Bu ortada kulaklıkla oynamazsanız, silah geçiş seslerini de Dualsense’ten duyabiliyorsunuz.

Oyun, görsellik manasında da ziyadesiyle başarılı. Dimitrescu Kalesi olsun, iç yer ve dış yerler hakikaten epey ayrıntılı halde işlenmiş ve puslu orta çağ Romanya havasını düzgün formda yakalamanıza müsaade ediyor. Oyunun total müddeti 11 – 12 saat olsa da, etraftaki ayrıntıları inceleyerek bu süreyi sıkılmadan uzatabiliyorsunuz. Buna ses efektleri ve müzikleri de eşlik edince, ortaya güçlü bir atmosfer çıkıyor. Elbette grafik tarafında RTX dayanağının de rolü var. Ayrıyeten PlayStation 5‘in bahsedilen ışık suratındaki yükleme müddetlerinin karşılığını da bu oyunda bir oldukça aldık. Oyunun yükleme müddeti neredeyse yok.

Sonuç

Sonuç olarak Resident Evil: Village, keyifli bir üretim olmuş ve sonuna kadar sizi karşısında tutuyor. Fakat yeniden de oyunun birinci kısmından daha fazla keyif aldığımızın altını çizmemiz gerekiyor. Atmosferin çok başarılı halde aktarıldığı oyunun silah mekanikleri ve görsel tarafıyla göz doldurduğunu görürken, karakter derinliği ise Biohazard’ın ötesine geçemiyor ve bulmacalardaki sığlık da daha çok lite bir Resident Evil oyunu oynuyormuş hissi getiriyor doğrusu. Ancak bu, oyun boyunca diken üstünde oturmadığınız manasına gelmiyor pek doğal.

CHIP Online Notu %80

KÜNYE

  • Yayıncı: Capcom
  • Geliştirici: Capcom
  • Çeşit: Aksiyon, Dehşet
  • Platform: PS5, PS4, PC, XONE
  • Web: www.residentevil.com/village
Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.